//////
You are here: Home >Archive for the ‘Trudne dziecko’ Category

Pora wieczornego spoczynku

Przysparza także wiele kłopotów dzieciom opornym, nieposłusznym. To o tej porze stają się najbardziej skłonne do wybuchów złości, do sprawdzania, na jak wiele mogą sobie pozwolić, odmawiania współpracy, wyczerpywania cierpliwości rodziców. A sprawy wcale nie ułatwia fakt, że te ataki wściekłości zdarzają się w porze, kiedy rodzina jest zmęczona i ma najmniej cierpliwości do znoszenia dziecięcych kaprysów. Przy upartych dzieciach dochodzi jeszcze ten problem, że one naprawdę szczerze nienawidzą przerywać swego zajęcia. Więcej czasu zabiera im dobudzenie się rano, więcej czasu potrzebują na zaśnięcie. Często budzą się od razu niezadowolone, z pretensjami do całego świata. Przeznacz więcej czasu na kładzenie dziecka do łóżka. Jeśli jest jeszcze bardzo małe, wieczorny ceremoniał może zawierać długą, uspokajającą kąpiel, czytanie książeczki, kołysanki, przytulanki. Przy starszych dzieciach skuteczniejsze będzie oglądanie programu w telewizji, trochę niehałaśliwej zabawy.

PRZYJAŹŃ I CODZIENNE ŻYCIE

Trudne dzieci mają wiele kłopotów ze znajdowaniem przyjaciół, a to z powodu niekontrolowania swych czynów i postępowania. Trudno im przestrzegać zasad obowiązujących w grach zbiorowych. Gdy przegrywają, często stają się agresywne i złe. Nie chcą czekać na swoją kolej w zabawie, nie lubią się dzielić, wciąż pragną znajdować się w centrum zainteresowania. Takie zachowania nie ułatwiają zawiązywania przyjaźni, ale przecież można je zmienić lub przynajmniej, zmodyfikować. Dzieci muszą przecież nauczyć się zasad życia w społeczeństwie. I nie wystarczy postawić je w jakiejś sytuacji społecznej, a potem czekać, aż same dadzą sobie radę, co mogłoby odnieść skutek przy spokojniejszych dziewczynkach czy chłopcach, którzy sami skłaniają się do współpracy. Trudne dzieci potrzebują od nas czegoś więcej.

Dzieci impulsywne oraz nadmiernie aktywne

Mogą nie dostrzec nauki płynącej z danej sytuacji i oczywistej dla innych dzieci, gdyż właśnie były na pełnych obrotach, zajęte czymś zupełnie innym. Niemniej bardzo korzystne dla uciążliwych dzieci jest, gdy potrafią zrozumieć, jakie umiejętności pomogą im wejść do danej grupy, zwrócić na siebie uwagę, negocjować, rozwiązywać problemy. Uparciuchy, którym zawsze wszystkiego mało, źle reagują na jakiekolwiek ograniczenia. Nie chcą przestrzegać zasad, czekać, aż przyjdzie ich kolej do zabawy, domagają się uwagi i respektowania ich terytorium (nieważne, czy są w piaskownicy, czy w domu przyjaciela). SYTUACJA: Twój sześcioletni syn wyszedł na całe popołudnie do swojego przyjaciela, który jest w tym samym wieku. Dzwoni telefon – to matka przyjaciela syna. Zdenerwowanym tonem oświadcza ci: „Obawiam się, że chłopcy muszą się rozstać. Zaczęli się kłócić o to, który siądzie przy stacji gier wideo, po […]

Twoja latorośl

Nie potrafi się odpowiednio zachować przy otwieraniu prezentów, spróbuj: Organizować małe przyjęcia z małą liczbą prezentów. Zostawić otwieranie paczuszek na chwilę, gdy goście już pójdą, nie zapominając, by później wysłać podziękowania. Nauczyć dziecko, że zawsze należy z uśmiechem mówić „dziękuję”, nawet jeśli nie jest się zachwyconym otrzymanym podarkiem. Przećwicz to z nim przed rozpoczęciem urodzinowego przyjęcia. Zostań adwokatem swojego dziecka poza domem. Mówiąc o jego czy jej temperamencie nauczycielowi, trenerowi, sąsiadce czy członkowi rodziny, unikaj pejoratywnych zwrotów i słów. Jednocześnie musisz też pamiętać, by zawsze wykazać się taktem, chodzi bowiem o to, byś tłumacząc postępowanie dziecka, nie szukała usprawiedliwienia dla jego skomplikowanego charakteru. Twoje zadanie polega więc na tym, by być jednocześnie adwokatem i ambasadorem.

Długa nauka

Uparte dzieci czasem nie chcą wyjść z przedszkola, ponieważ są bardzo zajęte jakąś czynnością i nie potrafią jej przerwać. Wówczas zwróć się do nauczyciela o pomoc w przygotowaniu twojego przedszkolaka do wyjścia. Na przykład na dziesięć minut przed twoim przyjściem może uprzedzić dziecko o zbliżaniu się pory wyjścia do domu, nastawić zegarek i wytłumaczyć, jak ma samo śledzić upływające minuty. Może też pomóc mu skończyć rozpoczętą czynność, by nie musiało się od niej odrywać, kiedy ty się pojawisz. Wreszcie niech wcześniej przygotuje kurtkę, by malec oswoił się z tym, że wkrótce pójdzie do domu. Istnieje bardzo wiele powodów, dla których szkoła staje się miejscem stawiającym wiele wyzwań przed uciążliwymi dziećmi. Ze szkołą związane są różne miejsca i zajęcia, od autobusu szkolnego, przez stołówkę, salę gimnastyczną, po ferie czy wakacje. A każda […]

Wymagania wobec Twojego dziecka

Jeśli możesz wybrać szkołę, do której poślesz potomstwo, poszukaj takiej, w której program będzie odpowiadał indywidualnemu charakterowi dziecka, a nauczyciele pomogą mu dorastać, właściwie ukierunkować zachowania wynikające z tych cech, które na co dzień utrudniają mu życie. Na przykład dla bardzo energicznych dzieci najlepsze będą szkoły z programem uwzględniającym wiele okazji do ruchu, z nauką poprzez zabawy i prace ręczne. Wystrzegaj się natomiast szkół i nauczycieli stawiających na naukę w ławce, z kartką i piórem w dłoni. Zanim zapiszesz dziecko do szkoły, przyjrzyj się jej dokładnie. Poobserwuj inne dzieci, nie tylko samych pedagogów. Czy wyglądają na szczęśliwe? Czy są traktowane tak, jak byś chciała, by traktowano twoje dziecko? Czy mówi się im wyraźnie, czego i kiedy się od nich oczekuje? Uparte dzieci, którym przechodzenie od jednej czynności do drugiej sprawia trudności, […]

Bądź w stałym kontakcie z wychowawcą

Posłuchaj, co ci powie o temperamencie dziecka i o tym, jak mu idzie nauka. Rozmawiając, używaj słów pozytywnych, lecz bądź też realistką. Na przykład powiedz: „Być może zauważył pan, że Aaronowi zawsze więcej czasu zabiera uspokojenie się i skoncentrowanie na lekcji. Czasem jest tak niespokojny, że rozprasza inne dzieci. Ale gdy siedzi przy ścianie, sprawia nieco mniej kłopotów”. Zawsze bądź bardzo taktowna, gdy rozmawiasz z wychowawcą swych dzieci. Pamiętaj, że musi on utrzymywać w ryzach uczyć całą grupę podopiecznych, z których każdy ma inny charakter i temperament. Nigdy nie oskarżaj nauczycieli o to, że poświęcają twojej córce czy synowi za mało czasu, nawet jeżeli w głębi ducha sądzisz, że tak właśnie sprawy się mają. Zamiast narzekać, lepiej zastanów się, jakimi metodami osiągniecie lepsze wyniki w wychowywaniu dziecka.